Δίπλα σου σαν... πάντα

Σα γομολάστιχα τα σβήσανε μια μέρα,
τα σβήσαν όλα οι κουβέντες που 'πες χθες.
Τα σβήσαν όλα σαν το φύσημα του αγέρα,
μα είχες τον τρόπο κι αυτά ωραία να τα λες.

Είχες το βλέμμα της αγάπης που 'χει σβήσει,
μα εγώ κοιτούσα δυο ματάκια νευρικά.
Αχ, κι έλεγα Θέε μου, πριν την πόρτα μου να κλείσει,
να τα φιλούσα γι' άλλη ακόμα μια φορά

Γιατί δεν ήτανε για μας τους δυο ετούτη η αγάπη,
σαν τους τσιγγάνους τριγυρνάμε εδώ κι εκεί.
Άλλη μια ακόμα ιστορία στο ντουλάπι,
τώρα με άλλη θα 'μαι εγώ και μ' άλλον εσύ.

Ο έρωτάς μας το νήμα πρώτος ποιος θα κόψει,
ο έρωτάς μας ήταν εξοντωτικός,
κι όμως την ξέραμε κι οι δυο την άλλη όψη
πως κάποια μέρα θα τελείωνε κι αυτός.

Γιατί δεν ήτανε για μας τους δυο ετούτη η αγάπη,
σαν τους τσιγγάνους τριγυρνάμε εδώ κι εκεί.
Άλλη μια ακόμα ιστορία στο ντουλάπι,
τώρα με άλλη θα 'μαι εγώ και μ' άλλον εσύ.

True Love Waits

I'll drown my beliefs
To have your babies

I'll dress like your niece
And wash your swollen feet

Just don't leave
Don't leave

 

I'm not living, I'm just killing time
Your tiny hands, your crazy-kitten smile

Just don't leave
Don't leave

And true love waits
In haunted attics
And true love lives
On lollipops and crisps

Just don't leave
Don't leave

διλήμματα

                

στη στοά με το κόκκινο βέλος

Στη στοά με το κόκκινο βέλος τρία κορίτσια μιλούν. Το παρελθόν ζυγίζεται στα λόγια τους, ψηλαφείται ξανά. Ποια λάθη δε θα ξανακάνουμε; Μόνον εκείνα που από τότε δεν άξιζε να έχουμε κάνει.

Στη στοά με το κόκκινο βέλος όλα φαντάζουν πιο απλά. Θα τελειώσει η βάρδια σου, θα κλειδώσεις, θα κατεβάσεις τα ρολλά και πάλι για το σπίτι με δυο τσάντες ξηροκάρπια και το σιφώνι της τουαλέτας που έσπασε.

Στη στοά με το κόκκινο βέλος δεν υπάρχουν πολλά να πεις. Οι μύθοι γλιστρούν απ'την κουπαστή της σκάλας, πέφτουν και τσακίζονται.

Στη στοά με το κόκκινο βέλος η κλεψύδρα σταματά.

να το ξέρεις K.

Σ'αγαπώ

ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ

το σπίτι

ένα τέλος

η ζωή μας

ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ

ες άδυτα Πατησίων

ότε





 εκ της θυρός εκείνης






εξήρχετο φως

κοίτα!

                              Κοίτα πώς χάνονται οι δρόμοι!

                                                        

                        Μες στους ανθρώπους...

χαμήλωσε
             ...........
                     χαμήλωσε
                                   ............
                                              χαμήλωσε
                                                             ...........
                                                                      κι απ' τ' όνειρο
                                                                                           ...........
                                                                                                     κρατήσου


                                                                                      

oλο μοναχο

Δεν είν' αυγή να σηκωθώ

να μην αναστενάξω,

έβγα ήλιε μου κι έλα μίλιε μου

να γείρω στο προσκέφαλο

κι από καρδιάς να κλάψω,

έβγα να σε δω

να παρηγορηθώ.

Στ' Aλάτσατα 'ναι ένα βουνό

Kαρανταή το λένε,

έλα ταίρι μου και πιάσ' το χέρι μου

που παν οι Aλατσατιανές

και τον καημό τους λένε,

πάπια, χήνα μου

νά 'χεις το κρίμα μου.

τον συγχώρησες;

πέρασα έτσι δίχως λόγο

στο Νίκο Παπάζογλου

Πέρασα έτσι δίχως λόγο
μια καλησπέρα πες μου αν θες
μη μου ζητάς να εξηγήσω
φτάνουνε πια οι ενοχές

Να! Λίγο θέλω να σε κοιτάξω
μια δυο κουβέντες άσκοπες
κι ίσως γελάσουμε κι οι δύο
μ' όλα όσα γίνανε χτές

Ξέρω απορείς, μα μη σε νοιάζει
κλείσε αν θέλεις, γεια χαρά
για λίγο να κοιτώ θα μείνω
στην πόρτα σου μπροστά

ξαφνικός έρωτας

πού είσαι τώρα καρδιά μου...;

.................

................

.............

C και μετά Em και ξανά Am...

είμαστε μακριά

μακριά απ' τη λύπη

μακριά απ' τα ανεξήγητα

μακριά απ' τις στάχτες των ονείρων

μακριά απ' τις σιωπές των κοριτσιών απομεσήμερο Ιούλη

μακριά απ' τ' άδικο και την ξενιτιά

μακριά απ' τις πηγές

μακριά απ' την ηχώ της λήθης

μακριά απ' τα μέτρα μας

μακριά απ' τις αρετές

και πιο μακριά

τόσο μακριά

απ' την ανέφελη αφέλεια της σκέψης

χωρίς εμένα

Ξεχνάς πετώντας μακριά

ξεθωριασμένες φάτσες

γριές νεράιδες κουρασμένα ξωτικά

ζευγάρια να σαλτέρνουν απ'τις ταράτσες.

Παράδεισοι με φώτα σβησμένα

ιπτάμενοι μπάτσοι πάνω απ'την πόλη

μαθαίνεις να ζεις χωρίς εμένα

μα δεν αντέχεις το κρυφό σου ζόρι.

Φωτογραφίες χορεύουν στο κενό

τις κυνηγάς και χάνεσαι στη νύχτα

μυστήριες ώρες, το μπαρ αδειανό

με σκληρά ροκ εντ ρολ στριφογυρνάς στην πίστα.

Μια κόλαση με πρόσωπα βαμμένα

άγγελοι χλωμοί στυγνοί μισθοφόροι

μαθαίνεις να ζεις χωρίς εμένα

μα δεν αντέχεις το κρυφό σου ζόρι.